ദുൽഹേറാവുവിന്റെ വീട്ടിലെ കാശിബായിയുടെ ഇടപെടലുകൾ അവൾ മനഃപൂർവ്വം തന്നെ പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ആ വീട്ടിലെ സ്ത്രീകൾ എവിടം വരെ പോകുമോ, അവിടം വരെ മാത്രമേ അവളും പോയിരുന്നുള്ളൂ. കാരണം, ദുൽഹേറാവു അതീവ തന്ത്രശാലിയായിരുന്നു, മാത്രമല്ല, കാശിബായി അവന്റെ കൂടെ മൂന്ന് മാസം ജോലി ചെയ്തിട്ടുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും കൗശലക്കാരനും, വഞ്ചകനും, അത്യാഗ്രഹിയുമായ ഒരാൾക്ക് തന്നെ, എളുപ്പത്തിൽ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുമെന്ന് കാശിബായിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.
ലമാൻ വിഭാഗത്തിലെ സ്ത്രീകൾ, നാട്ടു വൈദ്യവും, പച്ചമരുന്നുകളും നൽകുമെന്നും, കൈകാൽ വേദന, നടുവേദന, തലവേദന, തലയിലെ പേൻ ശല്യം എന്നിവയ്ക്ക് നല്ല രീതിയിൽ മർദ്ദനം (മസാജ്) ചെയ്യുമെന്നും, എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, കാശിബായിക്കും മോതീബായിക്കും ദുൽഹേറാവുവിന്റെ വീട്ടിൽ ധാരാളം ജോലികൾ ലഭിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ദുൽഹേറാവുവിന് പതിനൊന്ന് ഭാര്യമാരുണ്ടായിരുന്നു, കൂടാതെ, വിവാഹം കഴിക്കാതെ നാല് സ്ത്രീകളെ കൂടെ താമസിപ്പിച്ചിട്ടുമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ പതിനഞ്ച് പേരും തമ്മിൽ, എപ്പോഴും വഴക്കായിരുന്നു. ആ വഴക്കുകൾ മുതലെടുത്ത് വെറും പതിനഞ്ച് ദിവസം കൊണ്ട് കാശിബായിയും മോതീബായിയും ചേർന്ന് ദുൽഹേറാവുവിന്റെ വീടിന്റെ മുക്കും മൂലയും മനസ്സിലാക്കി. ദുൽഹേറാവു എവിടെ പോകുന്നു, വരുന്നു, അവന്റെ മറ്റ് വിനോദങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ് എന്നതിനെക്കുറിച്ചും അവർ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു.
സർദാർ മഞ്ജുനാഥ് പഹാഡിയും, മുന്ദർ ബെഗവും ഗ്രാമം മുഴുവൻ ചുറ്റിക്കറങ്ങി, ദുൽഹേറാവുവിന്റെ ഭൂമി എവിടെയൊക്കെയാണ്, നാട്ടുകാർ എങ്ങനെയുള്ളവരാണ് എന്നൊക്കെ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കി. അതിൽ നിന്നും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി. ദുൽഹേറാവു, ജാഗീർദാർ ആയതു മുതൽ, കഴിഞ്ഞ ഒന്നര മാസമായി ഗ്രാമവാസികൾക്ക് ധാരാളം മധുരപലഹാരങ്ങളും, ധാന്യങ്ങളും, വസ്ത്രങ്ങളും വിതരണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഗ്രാമം മുഴുവൻ അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. കൂടാതെ, ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരും ദുൽഹേറാവുവിന്റെ അടുത്തോ,
അകന്നതോ ആയ ബന്ധുക്കളായതുകൊണ്ട്, അവർ അവനെ സഹായിക്കുമെന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ലായിരുന്നു.
എന്നാൽ, ഒരു വിവരം മാത്രം വളരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. ദുൽഹേറാവു താമസിക്കുന്ന ആ വീട്ടിൽ, ധാരാളം ജോലിക്കാരുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ, ആയുധധാരികളായ ഒരു സൈനികൻ പോലും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
രാത്രിയിലെ യോഗത്തിൽ, കാശിബായി എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു, “ദുൽഹേറാവുവിന്റെ വീട് പണ്ട് മുതലേ ഒരു വലിയ കോട്ട പോലെയാണ്, ഗ്രാമവാസികൾ അവന്റെ കൂടെയുണ്ട്. വീട്ടിൽ ഏകദേശം നാല്പതിനും അൻപതിനും (40-50) ഇടയിൽ പുരുഷ ജോലിക്കാരും, മുപ്പതിനും നാൽപ്പതിനും (30-40) ഇടയിൽ സ്ത്രീ ജോലിക്കാരും ഉണ്ടാകും. രാത്രിയിലും, അവരിൽ പകുതിയോളം പേർ ആ വീട്ടിൽ തന്നെയാണ് താമസിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ നമ്മൾ ആക്രമണം നടത്തിയാൽ, ഗ്രാമം മുഴുവനും ജോലിക്കാരും നമുക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞേക്കാം. കൂടാതെ, ദുൽഹേറാവുവിന്റെ പക്കൽ നാല് റൈഫിളുകളുണ്ട് (Rifles), അവന്റെ മൂന്ന് സഹോദരന്മാരും പോരാട്ടത്തിൽ മിടുക്കന്മാരാണ്. ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം?”
മോതീബായി വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, “നമ്മൾ ഒരാഴ്ച കൂടി കാത്തിരിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ധൃതി കാണിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. ഗ്രാമത്തിലെ വീടുകൾ തമ്മിൽ ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നവയാണ്. ആകെ നൂറ്റമ്പതോളം (150) വീടുകളിൽ നിന്നായി, ഏകദേശം ഇരുനൂറ്റമ്പതോളം (250) പുരുഷന്മാർ ദുൽഹേറാവുവിന്റെ സഹായത്തിന് വന്നേക്കാം. അത് കൂടാതെ, ദുൽഹേറാവു അവന്റെ ജാഗീറിൽ എവിടെ പോകുമ്പോഴും, കുറഞ്ഞത് അൻപത് (50) പുരുഷന്മാരെ കൂടെ കൂട്ടാറുമുണ്ട്. ആ ജോലിക്കാരുടെ കയ്യിൽ ഏതെങ്കിലും ആയുധം കാണുകയും ചെയ്യും. നമ്മൾ വെറും 65 പേർ മാത്രമാണ്.”
ഒരിക്കലും മനസ്സാന്നിധ്യം കൈവിടാത്ത ലാലാഭാവൂ ബക്ഷി, ഇന്ന് ആദ്യമായി ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു, “ദുൽഹേറാവുവിനെ ഗറില്ലാ യുദ്ധമുറയിലൂടെ (ഗനിമി കാവാ) കൊല്ലാനാണ് പദ്ധതിയെങ്കിൽ, എനിക്ക് അതിൽ ഒട്ടും താല്പര്യമില്ല. ‘ഈ ചതിയനും വഞ്ചകനുമായ വിശ്വാസഘാതകനെ ജനങ്ങളുടെ മുന്നിലിട്ട് അതിക്രൂരമായി കൊലപ്പെടുത്തണം’ എന്നതാണ് നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം. അപ്പോൾ രഹസ്യമായി കൊന്നാൽ നമ്മുടെ ഉദ്ദേശ്യം നിറവേറുമോ?”
എപ്പോഴും ശാന്തനും ധീരനുമായ ലാലാഭാവൂ ബക്ഷി അസ്വസ്ഥനാകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, മോതീബായിക്ക് സംശയം തോന്നി. അവൾ യോഗത്തിനിടയിൽ നിന്ന് സർദാർ മഞ്ജുനാഥ്
പഹാഡിയോടൊപ്പം, ലാലാഭാവൂ ബക്ഷിയെ തൊട്ടടുത്ത ടെന്റിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി ബഹുമാനത്തോടെ ചോദിച്ചു, “നിങ്ങളുടെ വീര്യത്തിലും, ബുദ്ധിയിലും, അതുപോലെ റാണി ലക്ഷ്മീബായിയോടുള്ള നിങ്ങളുടെ കൂറിലും ഞങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണ വിശ്വാസമുണ്ട്. നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ക്ഷമയോടെയാണ് പെരുമാറാറുള്ളത്. പക്ഷേ, നിങ്ങളുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി തോന്നുന്നു, ഈ ദൗത്യം തീർക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്ത ധൃതിയുണ്ട്. അതിന് ഒരു കാരണമേ ഉണ്ടാകൂ, നിങ്ങളുടെ ആരോഗ്യം മോശമായി വരികയാണോ? സത്യം പറയൂ , റാണി ലക്ഷ്മീബായിയുടെ നാമത്തിൽ സത്യം ചെയ്ത് പറയൂ.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ലാലാഭാവൂ ബക്ഷിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു, “അതെ. എന്റെ നട്ടെല്ലിനേറ്റ വാൾമുറിവ് വളരെ ആഴമുള്ളതാണ്, അതിൽ നിന്ന് എപ്പോഴും രക്തം വരുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് തളർച്ച കൂടിക്കൂടി വരുന്നു. മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എനിക്ക് ദുൽഹേറാവുവിനെയും, സ്മിത്തിനെയും തീർക്കണം.”
സർദാർ മഞ്ജുനാഥ് പഹാഡി വളരെ വിനയത്തോടെ ലാലാഭാവുവിന്റെ പ്രായത്തെ മാനിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുറിവ് പരിശോധിച്ചു. അദ്ദേഹം ഞെട്ടിപ്പോയി, “എങ്ങനെയാണ് നിങ്ങൾ ഇത് സഹിക്കുന്നത്? മുറിവിനുള്ളിൽ എത്ര തുണികഷ്ണങ്ങളാണ് (ബോളെ) നിങ്ങൾ വെച്ചിരിക്കുന്നത് !”
മോതീബായി ഉടനെ കാശിബായിയെയും, അവളുടെ അമ്മ ഗംഗാബായിയെയും വിളിച്ചുവരുത്തി. ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ, ഗംഗാബായി വളരെ കഴിവുള്ള ഒരു വൈദ്യയായിരുന്നു. ഗംഗാബായി മുറിവിനുള്ളിലെ തുണികളെല്ലാം മാറ്റി പരിശോധിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു, “എന്തിനാണ് ഇത്രയും ദിവസം വൈകിച്ചത്? എന്റെ കയ്യിൽ മരുന്നുകളുണ്ട്, കൂടാതെ ഏത് മുറിവും തുന്നിക്കെട്ടാൻ എനിക്ക് അറിയാം.”
ഒരു നിമിഷം ലാലാഭാവുവും, മഞ്ജുനാഥും അതിശയത്തോടെയും, സംശയത്തോടെയും ഗംഗാബായിയെ നോക്കി. അവരെ ശാന്തരാക്കിക്കൊണ്ട് മോതീബായി പറഞ്ഞു, “നാട്ടു വൈദ്യം ഗംഗാബായിക്ക് പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയതാണ്. മുറിവ് തുന്നിക്കെട്ടാൻ പഠിച്ചത് ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് ഡോക്ടറുടെ കീഴിൽ ജോലി ചെയ്തപ്പോഴാണ്. അതും, റാണി ലക്ഷ്മീബായിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരമായിരുന്നു. ഇവർ പിന്നീട് അഞ്ച് പുരുഷന്മാരെയും, അഞ്ച് സ്ത്രീകളെയും മുറിവ് തുന്നിക്കെട്ടാൻ പഠിപ്പിച്ചു. അവരുള്ളതുകൊണ്ടാണ് നമുക്ക് കോട്ട അത്രത്തോളം സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. റാണി ലക്ഷ്മീബായിയുടെ ഏഴ് ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ പോലും ഇവർ തുന്നിക്കെട്ടിയിരുന്നു. എന്നാൽ, റാണിക്ക് സമയം കുറവായതുകൊണ്ട് ചികിത്സയ്ക്കായി
കൂടുതൽ നേരം മാറ്റിവെക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.”
ഇതുകേട്ടതോടെ, ലാലാഭാവൂ ചികിത്സയ്ക്ക് തയ്യാറായി. രാവിലെയായപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മവിശ്വാസം പഴയതുപോലെ തിരിച്ചുവന്നു.
പിന്നീടുള്ള രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസങ്ങളിൽ, ഗ്രാമവാസികളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ ലഭിച്ചു. അതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം, ഗ്രാമത്തിലെ പുരുഷന്മാർ ലഹരിക്ക് അടിമകളോ വഴിപിഴച്ചവരോ അല്ല എന്നതാണ്. പക്ഷേ, അവർ വല്ലാത്ത അത്യാഗ്രഹികളാണ്. എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ, ദുൽഹേറാവുവിനെപ്പോലെ ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ പ്രീതി സമ്പാദിച്ച് പണക്കാരാകണം, എന്ന ആഗ്രഹമുണ്ട്.
ഈ വിവരം കിട്ടിയ ഉടനെ സർദാർ മഞ്ജുനാഥ് പഹാഡി മുന്ദർബായിയെ വിശ്വാസത്തിലെടുത്തു. അവൾ ഗ്രാമത്തിന് അപ്പുറമുള്ള കാട്ടിൽ വേട്ടയാടാൻ വന്ന ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് ഓഫീസറായി വേഷം മാറി. അവളുടെ കൂടെ പത്തോളം ഇന്ത്യൻ സൈനികരുമുണ്ടായിരുന്നു. നമ്മുടെ ലമാൻമാരുടെ എണ്ണം വർദ്ധിച്ച്, പെട്ടെന്ന് തന്നെ നൂറ്റമ്പതോളം (150) ആയി.
കാട്ടിലുള്ള ആ ബ്രിട്ടീഷ് ഓഫീസറെ (ആൺവേഷം കെട്ടിയ മുന്ദർബായിയെ) സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ, ഗ്രാമത്തിലെ പുരുഷന്മാർ പലവിധത്തിൽ സഹായിക്കാൻ തുടങ്ങി. മുന്ദർബായിക്ക് പുരുഷ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. അവൾ നല്ല ഉയരമുള്ളവളും, കരുത്തുള്ളവളും, വെളുത്ത നിറമുള്ളവളുമായിരുന്നു.
വെറും മൂന്ന് ദിവസം കൊണ്ട് അവൾ ഗ്രാമവാസികളുമായി സംസാരിച്ച് ഒരു വാർത്ത പരത്തി, ‘ഈ ബ്രിട്ടീഷ് ഓഫീസറെ ദുൽഹേറാവുവിനെ നിരീക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അയച്ചിരിക്കുന്നത്. ഓഫീസറെ സഹായിക്കുന്നവർക്ക് വലിയ പ്രതിഫലം ലഭിക്കും. കാരണം, ദുൽഹേറാവു ആ ബ്രിട്ടീഷ് ഓഫീസറുടെ ബോസിന്റെ ഭാര്യയെ അപമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്.’
നാലഞ്ച് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ, ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരും ഈ വാർത്ത അറിഞ്ഞു. ഇനി ആരും ദുൽഹേറാവുവിനെ സഹായിക്കാൻ പോകില്ലെന്ന് ഉറപ്പായി.
ഏഴ് ദിവസത്തിന് ശേഷം ഒരു പൗർണ്ണമി രാത്രിയായിരുന്നു. ആ രാത്രിയിൽ പരസ്യമായി ദുൽഹേറാവുവിന്റെ കോട്ട ആക്രമിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ, ദുർഗാദളിലെ 35 സ്ത്രീ സൈനികർ,
ആയുധങ്ങളുമായി ജോലിക്കാർ എന്ന വ്യാജേന കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ, പലയിടങ്ങളിലായി നേരത്തെ തന്നെ ഒളിച്ചിരിക്കാനായിരുന്നു തീരുമാനം. ആക്രമണം പുറത്ത് നിന്നും അകത്ത് നിന്നും ഒരേസമയം നടക്കും.
എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ വീര്യം ആളിപ്പടരുകയായിരുന്നു. ലാലാഭാവൂ ബക്ഷി, മഞ്ജുനാഥ് പഹാഡി, മുന്ദർബായി, മോതീബായി എന്നിവർ ഓരോ നിമിഷവും എണ്ണിക്കഴിയുകയായിരുന്നു.
ഒരാൾ മാത്രം അതീവ ശാന്തയായിരുന്നു - കാശിബായി കുമ്പിൻ.
(കഥ തുടരും)
मराठी >> हिंदी >> English >> ગુજરાતી>> ಕನ್ನಡ>> বাংলা>> తెలుగు>> தமிழ்>>
Comments
Post a Comment