നടുക്ക് കടുപ്പിച്ച്, നെഞ്ചിനെ ഉരുക്കുപോലെ ഉറപ്പിച്ച്, ഉറച്ച മനസ്സോടെ പോരാടാൻ തയ്യാറെടുത്തിരുന്ന റാണി ലക്ഷ്മിഭായിയുടെ ദുർഗ്ഗാദളും, ശിവമഹാദേവ് ദളും, ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ആക്രമണത്തിന് ശക്തമായ മറുപടി നൽകാൻ തുടങ്ങി. യുദ്ധത്തിൽ ഝാൻസി കോട്ടയിൽ നിന്ന് റാണി പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ തന്നെ, മുൻകൂട്ടി ആസൂത്രണം ചെയ്തതനുസരിച്ച്, ഝാൻസി നഗരത്തിലും, രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലും രഹസ്യമായി നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്ന റാണിയുടെ നൂറുകണക്കിന് സൈനികർ, മേജർ എർസ്കിന്റെ സൈന്യത്തിന് മേൽ പല ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും ആക്രമണം അഴിച്ചുവിട്ടു.
'ആദ്യ നാല് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ, ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തിലെ ആയിരത്തഞ്ഞൂറോളം പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, എന്നാൽ റാണി ലക്ഷ്മിഭായിയുടെ സൈന്യത്തിൽ നിന്ന് വെറും രണ്ട്-നാല് പേരെ മാത്രമേ നമുക്ക് വധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ' എന്ന വ്യക്തമായ സന്ദേശം, മേജർ ജനറൽ ഹ്യൂ റോസിന്റെ ചാരന്മാർ, എർസ്കിൻ പോലും അറിയാതെ ഹ്യൂ റോസിനും ലോർഡ് ഡൽഹൗസിക്കും കൈമാറി. അതോടെ ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികർ പലയിടങ്ങളിൽ നിന്നായി ഝാൻസിക്ക് പുറത്ത് തടിച്ചുകൂടാൻ തുടങ്ങി.
റാണി ലക്ഷ്മിഭായ്, തന്റെ അടുത്ത കൂട്ടാളികളുമായി ചർച്ച നടത്തി, കൊട്ടാരത്തിലെ ദേവഗൃഹത്തിലേക്ക് നടന്നു. ചുറ്റും ആക്രമണം കടുക്കുകയായിരുന്നു. ആദ്യ നാല് ദിവസത്തിന് ശേഷമുള്ള ഓരോ ദിവസവും, ഝാൻസി സൈന്യത്തിനും രാജ്യത്തിനും വലിയ തോതിലുള്ള നാശനഷ്ടങ്ങൾ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
കോട്ടയ്ക്ക് പുറത്ത് നിന്ന്, ഗറില്ലാ ആക്രമണങ്ങളിലൂടെ ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തെ വലച്ചിരുന്ന റാണിയുടെ സൈന്യത്തിൽ, പകുതിയോളം പേർ ഇതിനകം വീരമൃത്യു വരിച്ചിരുന്നു. കോട്ടയ്ക്ക് പുറത്ത് പോരാടുന്ന ഈ സൈനികരെ പിന്തിരിപ്പിക്കണോ അതോ, തുടരാൻ അനുവദിക്കണോ എന്നും അവർക്ക് എങ്ങനെ സന്ദേശം എത്തിക്കും എന്നുമുള്ള ചിന്തയിലായിരുന്നു റാണി. കാരണം, കോട്ടയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന ഏഴ് രഹസ്യ തുരങ്കങ്ങളും ബ്രിട്ടീഷുകാർ തകർത്തിരുന്നു.
റാണി ദേവഗൃഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് ദൈവത്തെ വണങ്ങി, സ്വന്തം
കൈപ്പടയിൽ ദീപം തെളിച്ചു. ‘ഇത് ഒരുപക്ഷേ നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള അവസാന കൂടിക്കാഴ്ചയായിരിക്കും’ എന്ന് ദൈവത്തോട് തുറന്നു പറഞ്ഞ്, ഒരിക്കൽ പോലും പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ, റാണി അവിടെ നിന്നിറങ്ങി. അവിടെ ദൈവത്തോടൊപ്പം തന്നെ ഒരു ചുവരിൽ, തന്റെ ഭർത്താവിന്റെയും, മകന്റെയും, അന്തരിച്ച മാതാവിന്റെയും, പുരൻസിംഗ് കോരി വരച്ച തന്മയത്വമുള്ള വലിയ ചിത്രങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ആ നിമിഷം, ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ പോലും പൊഴിക്കാൻ റാണി ആഗ്രഹിച്ചില്ല. ആ ഭാരതീയ നാരീരത്നം, ദേവഗൃഹത്തിന്റെ പടിവാതിൽ കടക്കുമ്പോൾ തന്റെ ഭർത്താവിനെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട് ഇത്രമാത്രം പറഞ്ഞു - ‘മിക്കവാറും ഉടനെ തന്നെ നിങ്ങളെ കാണാൻ സാധിക്കും. നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും കാണുന്നതിൽ സന്തോഷമേയുള്ളൂ. പക്ഷേ, ഝാൻസി നിങ്ങളുടെ മാതാവായിരുന്നു. അവളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ദൈവത്തോട് പറയുക.’
റാണി ലക്ഷ്മിഭായ് ദേവഗൃഹത്തിന് പുറത്തിറങ്ങി, കോട്ടയുടെ രണ്ടാം നിലയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ പുരൻസിംഗ് കോരിയും, ദിവാൻ രഘുനാഥ് സിംഗും ചില പ്രത്യേക വാർത്തകളുമായി റാണിയെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ വലിയ വരാന്തയിലൂടെ റാണി തനിയെ നടന്നുപോയി. കോട്ടയിലാകെ ഒരു വേലക്കാരൻ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പാചകക്കാരും, വെള്ളം എത്തിക്കുന്നവരും പോലും യുദ്ധസഹായത്തിനായി പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. ചില സമയങ്ങളിൽ പോരാടുന്ന സൈനികർക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടാറില്ലായിരുന്നു, അപ്പോൾ, ഈ പാചകക്കാരും, വെള്ളം കൊടുക്കുന്നവരും സൈനികർക്ക് സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ഭക്ഷണം നൽകുകയും വെള്ളം കുടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഒരു സൈനികൻ പോലും രണ്ട് മൂന്ന് മണിക്കൂറിൽ കൂടുതൽ ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല.
റാണി ലക്ഷ്മിഭായ് ഓരോ ചുവടും ആലോചനയോടെ മുന്നോട്ട് വെച്ചു. റാണിയുടെ കൂടെ എപ്പോഴുമുള്ള അംഗരക്ഷക, മുന്ദർബേഗത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ റാണിയുടെ മേലായിരുന്നു. അവളും, റാണിയുടെ പിന്നാലെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. പാതിവഴിയിൽ, പട്ടാള വേഷം ധരിച്ച ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് റാണിയുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. കൂരിരുട്ടിലും, അയാൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികന്റെ വേഷമാണെന്ന് മുന്ദർബേഗം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ നിമിഷം തന്നെ, ഒരു പെൺപുലിയെപ്പോലെ അവൾ ആ സൈനികന്റെ മേൽ ചാടിവീണു. അയാൾ താഴെ വീഴാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും, തലയിലെ തൊപ്പി തെറിച്ചുപോയി. മുന്ദർബേഗം ഞെട്ടലോടെ വിളിച്ചുപോയി, “അയ്യോ! ഝൽകാരി ഇത് നീയായിരുന്നോ!”
“അതെ, ഞാൻ ഝൽകാരിബായി.” മൂവരും ഉടനെ തന്നെ അടുത്തുള്ള മുറിയിലേക്ക് മാറി. റാണി ലക്ഷ്മിഭായ്, ഝൽകാരിയുടെ കൈപിടിച്ച്
സ്നേഹത്തോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും തന്റെ അരികിൽ ഇരുത്തി ചോദിച്ചു, “സഹോദരി ഝൽകാരി! എന്തിനാണ് നീ ഈ വേഷം ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്? നിന്റെ ശരീരത്തിൽ പലയിടത്തും പോറലുകൾ ഏറ്റിട്ടുണ്ടല്ലോ! നമുക്കായി ഇനി ഒരു തുരങ്കം പോലും ബാക്കിയില്ല.“പിന്നെ നീ എന്ത് ചെയ്ത്, എവിടെ പോയി വന്നു"?
ഝൽകാരിബായി ശാന്തമായി റാണിയെ വണങ്ങി പറഞ്ഞു, “ഝാൻസി കോട്ടയുടെ വടക്കുഭാഗത്തുള്ള കുത്തനെയുള്ള പാറയിടുക്കിലൂടെ താഴെയിറങ്ങുക അസാധ്യമാണെന്ന് കരുതി, അവിടെ തുരങ്കങ്ങളൊന്നും നിർമ്മിച്ചിരുന്നില്ല. ഇറങ്ങാൻ ഒരു വഴിയും അവിടെയില്ലായിരുന്നു.
എന്നാൽ, ഇന്നലെ ഞാൻ ഒരു പൂച്ചയെ ആ പാറയിടുക്കിലൂടെ താഴേക്ക് വിട്ടു, അത് എങ്ങനെയാണ് താഴെയെത്തുന്നത് എന്ന് നിരീക്ഷിച്ചു. അതേ വഴിയിലൂടെ ഇന്ന് രാത്രി എനിക്ക് കോട്ടയ്ക്ക് താഴെ വരെ എത്താൻ കഴിഞ്ഞു. ഭയങ്കരമായ പാറക്കൂട്ടങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട്, ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തിന്റെ കാവൽ പോലും അവിടെയില്ല. ആ വഴിയിലൂടെ നിങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പായും പുറത്തെത്താം.
എന്റെ അപേക്ഷ ഇതാണ്, നിങ്ങൾ വിശ്വസ്തരായ കുറച്ച് സൈനികരെ കൂട്ടി, ഈ രഹസ്യവഴിയിലൂടെ കോട്ടയിറങ്ങി കൽപിയുടെ ദിശയിലേക്ക് പുറപ്പെടുക. മൂന്ന് ദിവസത്തിൽ കൂടുതൽ നമുക്ക് ഈ കോട്ട സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. നിങ്ങൾ ജീവനോടെയിരുന്നാൽ മാത്രമേ ഈ പോരാട്ടം തുടരാൻ കഴിയൂ. അല്ലെങ്കിൽ താത്യാ തോപെയെയും അവർ ഒറ്റപ്പെടുത്തി വധിക്കും. നോക്കൂ, താത്യാ തോപെ അയച്ച സൈനിക സഹായം, ബ്രിട്ടീഷുകാർ ‘കോൺപൂർ’ (ഇന്നത്തെ Kanpoor) അതിർത്തിയിൽ വെച്ച് തടഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ, നിങ്ങൾ പുറത്തുനിന്ന് ആക്രമണം നടത്തിയാൽ, കോൺപൂർ നഗരത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് താത്യാ തോപെക്ക് പോരാടാൻ സാധിക്കും. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പോകുന്നതാണ് ഉചിതം.”
റാണി ലക്ഷ്മിഭായ് ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് ഒളിച്ചോടാൻ സാധിക്കില്ല!” അപ്പോൾ, അവിടേക്ക് ഓടിവന്ന ദിവാൻ രഘുനാഥ് സിംഗും അത്രതന്നെ ദൃഢതയോടെ പറഞ്ഞു, “ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പിതാവിന്റെ പ്രായമുള്ളയാളാണ്. ഇത് ഒളിച്ചോട്ടമല്ല, മറിച്ച് ശരിയായ ഒരു ‘രണതന്ത്രം’ (War Strategy) ആണ്. ജയിക്കാൻ ഇനി ഈ ഒരു വഴി മാത്രമേയുള്ളൂ.”
റാണി ചോദിച്ചു, “എന്തുകൊണ്ട്?” ദിവാൻ രഘുനാഥ് സിംഗും, പുരൻസിംഗ് കോരിയും ഒരേ സ്വരത്തിൽ മറുപടി നൽകി, “നമ്മുടെ ഒരു സേനാപതി, ദുല്ലേറാവു, തന്റെ സൈന്യവുമായി ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കൊപ്പം ചേർന്നിരിക്കുന്നു. കോട്ടയെക്കുറിച്ചും, നമ്മുടെ സൈന്യത്തെക്കുറിച്ചും
എല്ലാ വിവരങ്ങളും അയാൾക്കറിയാം. ഈ ചതിയൻ, എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും അവർക്ക് ചോർത്തിക്കൊടുക്കും. ബ്രിട്ടീഷ് മേജർ ജനറൽ ഹ്യൂ റോസ്, അയാൾക്ക് വലിയൊരു ജാഗീർ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പുറപ്പെടുന്നത് തന്നെയാണ് നല്ലത്. ആലോചിക്കാൻ ഇനി സമയമില്ല.”
അന്നുരാത്രി തന്നെ റാണി പുറപ്പെടാൻ തീരുമാനിച്ചു. ലാലാഭാവു ബക്ഷി, മോതിഭായ്, ഖുദാബക്ഷ്, മുന്ദർബേഗം എന്നിവർ റാണിയോടൊപ്പം തിരിച്ചു. ആ ദുർഘടമായ വഴിയിലൂടെ റാണി കോട്ടയിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
അതേ സമയം തന്നെ, ഝൽകാരിബായി റാണി ലക്ഷ്മിഭായിയുടെ വേഷം ധരിച്ച്, ഇരുനൂറ് സൈനികരോടൊപ്പം പോരാടിക്കൊണ്ട് കോട്ടയിറങ്ങി. ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ തന്റെ മേലാകണമെന്നും, റാണിയ്ക്ക് തടസ്സങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ കാൽപിയിൽ എത്തണമെന്നും മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ ലക്ഷ്യം.
കോട്ടയുടെ പകുതി ദൂരം വരെ പോരാടിക്കൊണ്ട് വരുന്ന ഝൽകാരിബായിയെ കണ്ടപ്പോൾ, ഹ്യൂ റോസ് അതീവ സന്തുഷ്ടനായി. റാണിയെ ജീവനോടെ പിടികൂടാൻ അയാൾ തന്റെ സൈന്യത്തോട്, ആക്രമണത്തിന്റെ വേഗത കുറയ്ക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അത് 1858 ഏപ്രിൽ 3-ലെ ആ വീരരജനിയായിരുന്നു(രണചണ്ഡിയുടെ രാത്രിയായിരുന്നു)., ഝൽകാരിയുടെ കൺമുന്നിൽ വെച്ച്, അവളുടെ ഭർത്താവ് പുരൻസിംഗ് കോരി ബ്രിട്ടീഷ് വെടിയേറ്റ് രക്തസാക്ഷിയായി. അദ്ദേഹത്തെ വണങ്ങി, ആ രക്തം കൊണ്ട് സ്വന്തം നെറ്റിയിൽ തിലകം ചാർത്തി, ഝൽകാരിബായി ബ്രിട്ടീഷ് സൈനിക ക്യാമ്പിന് അടുത്തേക്ക് കുതിച്ചു. മുഴുവൻ ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂർ നേരം, അവൾ ആ സൈനിക പാളയത്തിന് ചുറ്റും പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ, അവളും അവളുടെ രണ്ട് കൂട്ടുകാരികളായ രാജ്കുൻവറും, കമൽകുമാരിയും മാത്രമായി അവശേഷിച്ചു.
ഏപ്രിൽ 4-ന്റെ രാത്രിയായി. ബ്രിട്ടീഷ് വെടിയേറ്റ്, ഇടതുകൈ പൂർണ്ണമായും തളർന്ന അവസ്ഥയിലും ഝൽകാരിബായി കുതിരപ്പുറത്ത് സൈനിക പാളയത്തിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. റാണി ലക്ഷ്മിഭായ് ഗ്വാളിയറിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു, എന്ന് കമൽകുമാരി അവൾക്ക് സന്ദേശം നൽകിയിരുന്നു.
തളർന്ന കൈയുമായി, തന്നെ ഝൽകാരിബായി റാണി ലക്ഷ്മിഭായിയുടെ അതേ ആവേശത്തിൽ, മേജർ ജനറൽ ഹ്യൂ റോസിന്റെ കൂടാരത്തിന് നേരെ ആക്രമണം നടത്തി.
തന്റെ രണ്ട് കൂട്ടാളികളെയും രഹസ്യമായി മടക്കി അയച്ച ശേഷം, അവൾ തനിയെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ഏപ്രിൽ 4 അർദ്ധരാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക്, ഝൽകാരിബായി തന്റെ കുതിരയെ ജനറൽ ഹ്യൂ റോസിന് മുന്നിലെത്തിച്ച് അയാളുടെ തോളിൽ വെട്ടി. എന്നാൽ നിമിഷനേരം കൊണ്ട്, നിരവധി ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികർ അവളുടെ മേൽ ചാടിവീണു. അപ്പോൾ ഝൽകാരിബായി തന്റെ അവസാന വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചു - “ഞാൻ വെറും ഝൽകാരിയാണ്. യഥാർത്ഥ സൂര്യനായ ലക്ഷ്മിഭായ് കോട്ടയിൽ തയ്യാറെടുപ്പുകൾ നടത്തുകയാണ്.”
കണ്ണുകൾ അടയുമ്പോൾ, ഝൽകാരിയുടെ മുന്നിൽ ലക്ഷ്മിഭായിയുടെ മുഖം മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. മരിക്കുമ്പോൾ പോലും, മേജർ ജനറൽ ഹ്യൂ റോസിന്റെ വാൾ ഒടിച്ചു മാറ്റിക്കൊണ്ടാണ് അവൾ തന്റെ അവസാന ശ്വാസം വലിച്ചത്. അവളുടെ സ്മാരകത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന ഈ വരികൾ എത്ര അർത്ഥവത്താണ്!
യുദ്ധക്കളത്തിൽ വന്ന് വെല്ലുവിളിച്ചത്
ഝാൻസിയുടെ ആ ഝൽകാരിയായിരുന്നു
വെള്ളക്കാരെ പോരാടാൻ പഠിപ്പിച്ചു അവൾ
റാണിയായി മാറി തന്റെ വീര്യം കാട്ടി
ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നും തിളങ്ങുന്നു അവൾ
ഭാരതത്തിന്റെ വീരപുത്രിയായിരുന്നു അവൾ.
'മൈഥിലി ശരണ്ഗുപ്ത’
(കഥ തുടരുന്നു)
मराठी >> हिंदी >> English >> ગુજરાતી>> ಕನ್ನಡ>> বাংলা>> తెలుగు>> தமிழ்>>
Comments
Post a Comment