ഗജവദന്‍

 

ഗജവദന്‍ - ദൈനംദിന പ്രത്യക്ഷം ആമുഖം – 31-08-2006

ഹരി ഓം

ശ്രീഗണപതിയുടെ ജന്മകഥയില്‍നിന്നും പുറംതെളിയുന്ന രണ്ടാമത്തെ മഹത്തായ സിദ്ധാന്തമാണ് ഇന്ന് നമുക്ക് കാണാനുള്ളത്.

ശിവന്‍ എന്നത് എല്ലാത്തരം അശുദ്ധിയെയും നശിപ്പിക്കുന്ന പരമാത്മാവിന്റെ ഒരു രൂപമാണ്. ഒരു സാധാരണവും അക്ഷരജ്ഞനുമായ ഭാരതീയനും, ഒരു അശുചിയും അസഹ്യവുമായ അവസ്ഥയെയോ, സംഭവങ്ങളെയോ നേരിട്ട് കാണുമ്പോഴും അതിന്റെ കാര്യം കേൾക്കുമ്പോഴും, സ്വാഭാവികമായി ‘ശിവ, ശിവ, ഇതെന്താണ് !’ എന്നാണ് പറയുന്നു . ഏതെങ്കിലും പൊതുവായ ആത്മീയ പരിശീലനം ഇല്ലാതിരുന്നാലും, ഓരോ ഭാരതീയനും പാരമ്പര്യമായി ഇത് സ്വയം അറിയുന്നവനാകുന്നു — അശുദ്ധവും ദുഷിതവുമായത് എല്ലാം 'ശിവന്‍' വഴി പൂര്‍ണമായും ഉന്മൂലനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

ഭാരതത്തിന്റെ എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ജനങ്ങളിൽ ഒരു ശക്തമായ വിശ്വാസമുണ്ട് — സ്ത്രീയെ ഉപദ്രവിക്കുന്ന ഒരാളാണെങ്കിൽ, അത്തരം വ്യക്തി ശിവാഭിഷേകം നടത്തുകയോ, ശിവഭക്തി ചെയ്യുകയോ ചെയ്താൽ, അവന് തന്റെ പാപത്തിനുള്ള കഠിനമായ ശിക്ഷ ഉടൻ ലഭിക്കും. അതുമാത്രമല്ല, അത്തരം ആൾ ശിവഭക്തനാകുമ്പോൾ, അവന്റെ അടുത്ത ബന്ധുക്കൾക്കും കഠിനമായ ദാരുണങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വരും, എന്ന വിശ്വാസവുമുണ്ട്.

മറ്റൊരു വിശ്വാസം അനുസരിച്ച്, പതിനാറാം വയസ്സിന് താഴെയുള്ള ബാലനെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന ഒരാളുടെ മേൽ, ശിവൻ ഒരിക്കലും സമാധാനം, സംതൃപ്തി അല്ലെങ്കിൽ ആരോഗ്യം അനുവദിക്കില്ല.

ഇവയെല്ലാം പാരമ്പര്യപരമായും, പ്രചാരത്തിലുള്ളതുമായ വിശ്വാസങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത് — പരമാത്മാവിന്റെ പരമശിവസ്വരൂപം പാവിത്വം സംരക്ഷിക്കാനും, പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാനും എന്നും സജ്ജനാണ്, എന്നതാണ്.

പവിത്രതയെ സംരക്ഷിക്കുന്ന അത്തരത്തിലുള്ള ശിവൻ, എങ്ങനെ ബാലഗണേശനെന്ന നിരപരാധിയായ ബാലന്റെ തല വെട്ടി നീക്കാനാകും? അത്രയേയും സാധ്യമല്ല. ഈ സംഭവം സംഭവിക്കുന്നത് ഒരു

അതിമാനസിക തലത്തിലാണ്. ‘കർപ്പൂരഗൗര’ — അഥവാ കർപ്പൂരംപോലെയുള്ള വെളുപ്പ് നിറമുള്ള ശിവൻ, അത്തരത്തിലൊരു ശുദ്ധതയുടെ പരമ രൂപം, മാനുഷിക അശുദ്ധഭാവങ്ങൾകൊണ്ട് പൂജകളും, ഉപാസനകളുമടക്കം രൂപപ്പെട്ട മന്ത്രങ്ങൾക്കും, ശ്ലോകങ്ങൾക്കും സഹിക്കാനാകാതെവന്നു.

ദ്രവ്യശക്തിയായ മാതാപാർവതിയുടെ ശക്തിയിൽനിന്നു ഉദ്ഭവിക്കുന്ന വിവിധ ഉപാസനകളും, യജ്ഞങ്ങളുമാണ് ശിവനോടു വിരുദ്ധമായി മാറിയത് — അഥവാ, അശുദ്ധമായ പ്രവൃത്തികൾക്കായി പരമാത്മാവിന്റെ ഉപാസനയെ ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, സ്വാഭാവികമായും ഈ പരമശിവൻ ക്രുദ്ധനായി. അങ്ങനെ അവൻ അത്തരം മന്ത്രങ്ങളിലെ ‘മായാബീജങ്ങൾ’ വെട്ടിമാറ്റി. അവിടത്ത്, ഓരോ പരമാത്മോപാസനാമന്ത്രത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ‘ഓം’ അഥവാ പ്രണവം ഉച്ചരിക്കേണ്ടത് നിർബന്ധമാക്കി.

ഈ ‘ഓം’ എന്ന പ്രണവം തന്നെയാണ് ഗജമുഖം — അതാണ് ബാലഗണേശന്റെ ശരീരത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്.

വേദങ്ങളിൽ ആദ്യമായി വിനായകഗണങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം ഉണ്ടാകുന്നത്, അവരെ തടസ്സങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നവരായും, കഷ്ടങ്ങൾ വരുത്തുന്നവരായും ആണെന്ന് കാണാം. അതേ സമയം, ‘ബ്രഹ്മണസ്പതി’ എന്ന ഈ ഗണപതിയുടെ മൂലരൂപം അതിപവിത്രമായ രൂപത്തിലായാണ് പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ രണ്ടു കാര്യങ്ങളും പരസ്പരം വിരുദ്ധമല്ല; മറിച്ച്, ബ്രഹ്മണസ്പതിയുടെ ആധിപത്യമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന വിനായകഗണങ്ങൾ — അതായത് ഓംകാരമില്ലാതെ ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്ന അശുദ്ധ മന്ത്ര-തന്ത്രങ്ങൾ — എന്ന ഈ പ്രധാന ആശയം ഇവിടെ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

‘ഓം’ എന്ന പ്രണവചിഹ്നത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ വികാസത്തെ നോക്കിയാലും, ഈ കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാം. ഈശ്വരന് മുമ്പത്തെ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ലഭിച്ച അക്ഷര രേഖകളിലും, ആലേഖനങ്ങളിലും ‘ഓം’യെന്ന് (ॐ) നാം ഇന്നത്തെ രീതിയിൽ എഴുതിയതുപോലെ ഇല്ല; അതിന് പകരം അതിനേക്കുറിച്ചുള്ള വ്യത്യസ്ത രേഖാമൂല്യങ്ങളാണ് അവിടെ കണ്ടുവരുന്നത്.

സന്ത് ജ്ഞാനേശ്വര്ജിയും അതേ കാര്യ൦ സ്പഷ്ടമായി പറഞ്ഞു :

ഓം നമോജി ആദ്യാ, വേദപ്രതിപാദ്യാ,

ജയ ജയ സ്വസംവേദ്യാ, ആത്മരൂപാ !

എന്ന് ഈ ലളിതമായ ശ്ലോകത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം പ്രതിപാദിക്കുന്നത് : ഈ സൃഷ്ടിയിലാദ്യം ഉരിയാടിയ ശബ്ദം — ‘ഓം’ — അതായത്, പ്രണവം തന്നെയാണ് ഗണേശൻ തന്റെ രൂപമായി ധരിച്ചത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് അദ്ദേഹം സ്വസംവേദ്യൻ — അഥവാ സ്വയം തന്നെ അറിയുന്നവൻ — എന്നതും.

ശ്രീഗണപതി അഥർവശീർഷം എന്നത് ശ്രീമഹാഗണപതിയുടെ ജന്മകഥയുടെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ വ്യാഖ്യാനമാണ്. ‘ഥർവ’ എന്നത് അസ്ഥിരതയും, മനസ്സിലെ ആകുലതയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ, ‘അഥർവസ്തോത്രം’ എന്നത് ഈ ചഞ്ചലതയും, മനോവിചാരഭ്രമവും നീക്കം ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രസിദ്ധമായ സ്തുതിപാഠമാണ്. അതിനാൽ തന്നെ, അതിന്റെ ശീർഷം — അഥവാ , എല്ലാ മന്ത്രങ്ങളുടെയും തലപ്പന്തി — ആ മഹാഗണപതിയാണ്.

ഇതുകൊണ്ടാണ് മാതാപാർവതി ഈ ഗണപതിയെ അതിയായ സ്‌നേഹത്തോടെ സമീപിക്കുന്നത്. അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പല കഥകളും പ്രചാരത്തിലുണ്ട്.

അനുചിതമായതിനു ഒരിക്കലും ശക്തി നൽകാതിരിക്കുക, മറിച്ച് യോഗ്യമായതിനു മാത്രമേ ശക്തി നൽകാവൂ എന്നത് 'ഓം' എന്ന പ്രണവത്തിന്റെ പ്രധാന സ്വഭാവഗുണമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഈ ഗജവദനൻ — അഥവാ ആനമുഖമുള്ള മഹാഗണപതി — മംഗളമൂർത്തിയെ പ്രണാമം അർപ്പിക്കാതെ ഒരു മാനുഷിക പ്രവർത്തിയും ശുഭകരമായി തീരാൻ കഴിയാത്തത്.